Razvoj srpske vizuelne umetnosti odražava šire kulturne i istorijske promene kroz koje je zemlja prolazila.
Tokom 18. i 19. veka srpski umetnici sve više su dolazili u dodir sa evropskim akademijama, umetničkim pravcima i gradskim kulturnim centrima. Religijsko slikarstvo, portreti, istorijske kompozicije i prikazi narodnog života imali su važnu ulogu u oblikovanju javne vizuelne kulture.
Na prelazu u 20. vek umetnici počinju da napuštaju stroga akademska pravila. Novi pristupi boji, formi, emocijama i ličnom izrazu povezali su srpsku umetnost sa impresionizmom, ekspresionizmom, simbolizmom i modernizmom.
Između dva svetska rata umetnici su istraživali nadrealizam, apstrakciju, društvene teme, intimne enterijere i promene gradskog identiteta. Srpska i jugoslovenska umetnost sve više su se uključivale u međunarodne izložbe i avangardne pokrete.
Savremena umetnost izašla je izvan granica tradicionalnog platna i proširila se na fotografiju, konceptualnu umetnost, instalacije, video, skulpturu, digitalne medije i performans. Umetnici poput Marine Abramović postavili su ideje, telo, vreme i neposredno učešće publike u središte umetničkog iskustva.
Ovaj razvoj otkriva kulturu u neprekidnom dijalogu sa sopstvenom istorijom – kulturu koja je ponekad čuva, ponekad preispituje i neprestano pronalazi nove načine da je protumači.
