Srpska književnost razvijala se kroz vekove političkih promena, kulturnih susreta, seoba, sukoba i velikih društvenih preobražaja. Od srednjovekovnih religijskih rukopisa i epske poezije sačuvane usmenim predanjem do savremenih romana, drame i moderne književnosti, pisana reč imala je ključnu ulogu u očuvanju jezika, sećanja i kulturnog identiteta zemlje.
Najranija poglavlja srpske književne istorije tesno su povezana sa srednjovekovnim manastirima, verskim tekstovima, životopisima vladara i svetitelja, kao i razvojem slovenske pismenosti. Među njenim najvećim blagom nalazi se Miroslavljevo jevanđelje, bogato ukrašeni rukopis iz 12. veka, upisan u UNESCO registar „Pamćenje sveta“.
Tokom vekova osmanske vladavine, usmena književnost postala je jedan od glavnih načina očuvanja priča, istorijskih događaja, običaja i kolektivnog pamćenja. Epske pesme izvodile su se uz zvuke gusala, dok su lirske pesme govorile o ljubavi, porodici, tuzi, prirodi, radu i svakodnevnom životu.
Jezička reforma Vuka Stefanovića Karadžića približila je književnost običnom narodu i pomogla u postavljanju temelja savremenog srpskog književnog jezika. Pisci koji su došli nakon njega istraživali su pitanja slobode, identiteta, društvenih promena, morala, pripadnosti i mesta pojedinca u istoriji.
Tokom 20. veka srpska i jugoslovenska književnost doprle su do šire međunarodne publike. Ivo Andrić dobio je Nobelovu nagradu za književnost 1961. godine, dok su Miloš Crnjanski, Meša Selimović, Danilo Kiš, Borislav Pekić, Desanka Maksimović i Milorad Pavić stvarali dela koja se i danas čitaju, prevode i proučavaju širom sveta.
